Oase & aardbeving

De rit van Cusco naar Arequipa heeft zo´n 12 uur geduurd. Onderweg maakte de bus op een gegeven moment vliegtuiggeluiden en moest er een band worden verwisseld, wat natuurlijk voor enig oponthoud zorgde. Bussen stoppen regelmatig ergens in the middle of nowhere om mensen in en uit te laten. Zo kwam er deze keer een vrouwtje die gebraden vlees wilde verkopen de bus in. Ze ging naast me staan, liet haar verkoopwaar op mijn armleuning en die aan de andere kant van het gangpad rusten en begon uit te pakken. Het verkopen kon beginnen alleen zat het vlees aan bot wat nog in stukken gehakt moest worden. Het mes werd tevoorschijn gehaald en ze begon te hakken… in de rijdende bus! Stukjes vlees vlogen in het rond en ze heeft er zeker een half uur gestaan met d´r stinkvlees!

Aangekomen in Arequipa hebben we eerst 2 dagen de stad bekeken en onze antibioticakuur afgerond. Vervolgens hebben we de bus gepakt naar Cabanaconde, een klein plaatsje met een kerk met luidsprekers zodat ook iedereen die niet naar de kerk komt de mis kan volgen. Vanuit dit plaatsje zijn we afgedaald naar een oase in de Colca Canyon. Deze kloof is twee keer zo diep als de Grand Canyon in de USA en de op één na diepste canyon ter wereld. De tocht naar beneden ging over een rotsig pad met heel erg veel losse keien. Een feest voor je enkels.

De oase was echt super mooi! Zwembaden, palmbomen en veel groen gaven ons het gevoel in een paradijsje te zijn beland. We sliepen die nacht in een bamboehutje met een dak van palmbladeren, echt geniaal! Midden in de nacht ging opeens onze deur open en scheen er een man met z´n zaklamp naar binnen (in de oase hebben ze geen elektriciteit). Hij kwam vragen of we een muildier wilden voor onze tocht terug naar Cabanaconde. We lagen te slapen dus het duurde even tot het tot ons doordrong wat hij precies bedoelde. Het is toch ook te maf als je daarvoor ´s nachts in je hutje wordt wakker gemaakt?!

De volgende ochtend hebben we eerst nog lekker aan het zwembad gelegen. Ons hutje stond praktisch naast het zwembad, erg relaxt! ´s Middags zijn we aan onze tocht terug naar boven begonnen. We waren wederom de enigen met backpack die geen gebruik maakten van een muildier, paard, ezel of lama. We moesten 1000 m stijgen en het was echt bloedheet dus we waren blij toen we weer boven waren.

´s Nachts werden we opeens wakker geschud door… een aardbeving! Mijn bed was behoorlijk aan het schudden, ik werd wakker, zei tegen Jolien dat het een aardbevind was, we kwamen ons bed uit, liepen naar de deur en toen hield het pas op met beven.
In eigenlijk alle dorpen worden de huizen gemaakt van leemstenen en zijn dus niet echt stevig. Vandaar ook dat in Pisco, een plaatsje waar we eerder zijn geweest, het halve dorp is ingestort door een aardbevind vorig jaar.
Gelukkig was er verder niets te zien en stond alles nog overeind. Het schijnt een aardbeving te zijn geweest met een sterkte van 6.1 op de Schaal van Richter.

Na deze korte nacht zijn we terug gegaan naar Arequipa na een stop te hebben gemaakt in Cruz del Condor. Hier hebben we condors zien opstijgen en mannetjes ontweken die ons steeds wilden laten betalen omdat we in het gebied van de Colca Canyon waren en nu de condors wilden zien. Echt belachelijk dat je ineens moet betalen als je het gebied weer uitgaat. Niet zo gek dus dat wij en een aantal andere backpackers hier geen zin in hadden.

Op weg terug naar Arequipa hadden we wederom pech met de bus en moest er weer een band worden verwisseld. In de bus draaien ze vaak hele slechte films of een of andere comedyshow welke door toeristen niet als comedy gezien wordt. De tv negeren is echt ongemogelijk.. niet te geloven hoe hard ze het geluid altijd zetten!

Vandaag zit zo´n beetje alles in Arequipa dicht in verband met stakingen. In het hele land wordt er gedemonstreerd. Leuzen als ¨het volk aan de macht¨ en ¨meer werk¨ worden uit volle borst in de rondte geroepen. De enkele winkel die open is heeft de deur/traliehek half dicht zodat, mochten er rellen ontstaan, ze de boel meteen kunnen sluiten. Op de plaza staan dan ook een aantal politiemannetjes klaar, maar lang niet voldoende om tegen de enorme hoeveelheid demonstranten iets te kunnen beginnen.
We hebben groepen met autobanden (we denken om in de fik te steken) en stokken voorbij zien komen dus we zijn benieuwd wat dat verder nog brengt.

Als het goed is, zijn de stakingen morgen weer voorbij. Dat moet ook want wij willen morgen om 6 uur ´s ochtends Peruaanse tijd (in Nederland is het 7 uur later dan hier) met de bus richting Chili. Vanaf morgen is mijn Peruaanse nummer dan ook niet meer bereikbaar en zal ik mijn Nederlandse nummer weer gaan gebruiken voor sms.

Buiktyfus en infuustrauma

Na maandag de hele dag in bed te hebben gelegen en dinsdag een betere dag te hebben gehad, ging het woensdagochtend weer slechter. Gezien het feit dat ik al sinds zondagnacht diarree had en ik me erg slecht voelde, besloten we dat we een dokter gingen bezoeken. Ook Jolien zou zich laten checken. Ze voelde zich niet zo slecht als ik en heeft niet in bed gelegen, maar had ook sinds zondagnacht diarree en onder het motto ´nu we er toch zijn..´

Na bloed te hebben laten afnemen en in een potje te hebben gepoept (lukte eerst niet dus moest de volgende dag alsnog, bah) bleek dat we besmet waren met Salmonella typhi, de veroozaker van buiktyfus. Het gevolg hiervan was dat we moesten worden opgenomen. Een infuus met antibiotica en vocht zou ons weer op de been moeten helpen.

Ik had het idee dat ik de laatste weken door het me slecht voelen en de tochten wat was afgevallen en dus vroeg ik om een weegschaal. Tot mijn grote schrik weeg ik nog maar 63 kg met mijn 1.84m en ben ik sinds mijn vertrek uit Nederland zeker 5 kg kwijt geraakt. Helaas had de Salmonella me ook iets harder te paken dan Jolien en speelden de uitdrogingsverschijnselen en vermoeidheid me parten.

We lagen in de San Jose Clinic welke een prive kliniek is. In het ziekenhuis werkt een Duitse arts en verder een hoop Peruanen. Volgens Peruaanse maatstaven is het een goed ziekenhuis, maar hij voldoet niet aan de Nederlandse standaard. Het is verder wel een prima ziekenhuis.

Het prikken van het infuus was echt een ramp. Drie verschillende verpleegkundigen hebben me vier keer moeten prikken voordat het lukte. Uiteindelijk wist er één een babynaald, 2 uur na die van Jolien, in één van mijn aderen te prikken. En het deed pijn.

De volgende dag mocht ik internet gebruiken en omdat ze vergaten me weer op te halen, besloot ik zelf terug te gaan naar de kamer. Op de 6e verdieping kon ik niemand vinden en ook op mijn ´Hola´ werd niet gereageerd dus riep ik vol goede moed de lift. De lift gaat open, ik wil mijn rolstoel naar binnen duwen, maar die zit binnen no time vast tussen de dichtgaande deuren. Uiteindelijk staat de rolstoel in de lift, maar voordat ik er zelf met mijn infuuspaal bij kan gaan staan, gaan de deuren dicht. Gelukkig gaan ze weer open voordat de lift weg is en weet ik me, na wat gepruts, met m´n paal naast de rolstoel te wurmen. De lift uitgaan in m´n eentje met roelstoel èn infuuspaal was al net zo´n gevecht als de lift ingaan en helaas leverde dit bloed in m´n slangetje op. Met je infuushand kun je namelijk niet echt kracht zetten, dat voel je ook wel.
Het was de 2e keer dat ik bloed in m´n slangetje had en dat moet dus uit omdat het infuus dan niet meer door loopt. Mijn infuus stopter er helaas sowieso om de haverklap mee.
Maar goed, het bloed werd er uitgehaald en een beetje vocht met de injectienaald opgezogen om het infuus door te spuiten. Dat doorspuiten doet elke keer best wel pjin, maar dit sloeg werkelijk alles. Het infuus bleek door mijn bloed nogal verstopt te zitten en er was nogal wat kracht nodig om door te spuiten. Het vlocht vloog door het infuus mijn bloedvat in welke ik zag opzwellen zoals ik nog nooit een bloedvat heb zien opzwellen. Ik schoot de lucht in van de pijn en de verpleegkundige zei wel een keer of 20 ´sorry´. Wat een pijn, niet te beschrijven gewoon! Mijn infuustrauma was een feit.

Vanaf nu hoefden ze alleen nog maar naar mijn hand te kijken of ik trok ´m al weg. Drama natuurlijk, toen het infuus wederom verstopt zat. Deze keer zat het nog erger verstopt met allemaal bolletjes bloed en na een aantal mensen aan m´n bed te hebben gehad, werd besloten dat m´n infuus er uit mocht en dat ik over zou gaan op tabletten. Ik kan ze niet slikken dus werden ze verpulverd, wat echt keiranzig is. Maar goed, ze helpen..

Na 2 nachten mocht Jolien naar huis en ik mocht, zaterdag, na 3 nachten vertrekken. Vooral ik moest het nog even rustig aandoen en dat zal ik nu ook echt proberen te doen. In plaats van afgelopen weekend zullen we nu aankomende woensdag verder reizen naar Arequipa.

Salkantay & Ausangate: On top of the world!

Op 6 juni om 5.30 uur werden Suki, Jolien en ik opgehaald en zijn we via slingerweggetjes naar de plek gereden waar de tocht, de Salkantay, zou beginnen. ´s Middags komen we aan en na de lunch lopen we in een kleine 2,5 uur naar de plek waar we de eerste nacht zullen kamperen. Een koude wind waait en de temperatuur daalt snel met het ondergaan van de zon.

De groep bestaat naast ons 3en uit Jose, de gids, Elias, de kok, Robbert, assistent van Elias en Nico met zijn 3 paarden. Om 17 uur zegt Jose ons dat we met onze kleren aan in onze slaapzak moeten gaan liggen om warm te blijven. Al vlak voor het avondeten om 19 uur voel ik me slecht. Ik ben misselijk en heb soms het gevoel duizelig te zijn. De omgeving is super mooi en de hemel is gevuld met zo´n groot aantal sterren als dat we in Nederland nog nooit hebben gezien. Ik kan er helaas niet van genieten en heb het gevoel dat de bergen en sterren op me afkomen. We zijn van 3300 m naar 4100 m hoogte gestegen en de hoogte speelt me parten. ´s Nachts is het stervenskoud. Jolien en ik hebben onze slaapzakken aan elkaar geritst en liggen lepeltje-lepeltje. Ik draag 3 paar sokken, thermo-ondergoed, pyamabroek en afritsbroek, t-shirt, vest, trui, muts en handschoenen. De nacht duurt verschrikkelijk lang, het matje is hard en het is zo ongelofelijk koud. De volgende ochtend verteld Jose ons dat het ´s nachts -10 graden Celcius is geweest.

 De eerste dag lopen we van 4100 m naar 4600 m waarna we afdalen naar 2700 m. Ik heb het nog steeds koud en we lopen snel naar boven waar de zon schijnt. Al snel merk ik dat ik het tempo waarop ik ben gestart niet kan volhouden. Mijn oren zitten dicht, ik voel mijn hart door 3 lagen kleding heen bonken en ik hijg als een malle. Al sinds de vorige avond heb ik een drukkend gevoel in m´n hoofd dat maar niet wil verdwijnen. Niet veel later begin ik te hyperventileren en voel ik me ellendig. Soms heb ik een raar gevoel in m´n hoofd. Een gevoel dat het beste is te omschrijven als het gevoel na het drinken van een paar slokken wijn.

Uren later, ergens midden op de middag, voel ik me van het ene op het andere moment kiplekker en ren ik bijna de berg af. We zijn een flink aantal honderd meter afgedaald en alle nare verschijnselen en het ellendige gevoel lijk als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. ´s Nachts kamperen we naast een thermaal bad (warm water door een nabij gelegen vulkaan) waar we na aankomst heerlijk een uurtje in hebben gezeten.

De volgende dag lopen we door een oerwoudachtig gebied met watervalletjes, modderpaadjes en heel veel groen. We kamperen op 2064 m hoogte.

De volgende ochtend voel ik me lichamelijk en geestelijk gesloopt. Als klap op de vuurpijl krijg ik na het ontbijt diarree en steken in mijn buik. Bijna alle toeristen zijn met de bus naar een nabij gelegen plaatsje gegaan maar wij wilden de pas met het eerste uitzicht op MachuPicchu overgaan. Aangezien Nico gisteren met de paarden is teruggegaan en we 900 m zullen moeten stijgen, zegt Jose me dat ik er zeker van moet zijn dat ik het aankan omdat eenmaal begonnen, er geen weg terug is. Ik wil de pas graag lopen en we gaan, na wat ORS en diarreeremmer, van start. Het is warm en sommige stukken zijn aardig steil. Ik krijg wederom een drukkend gevoel in mijn hoofd. Op een gegeven moment word ik duizelig, waarschijnlijk door een combinatie van mijn lichamelijke gesteldheid en de warmte en de inspanning. Tijdens het afdalen voel ik me weer beter. ´s Middags is het voor ons gevoel 30 graden Celcius. Aan het eind van de middag nemen we de trein naar Aguas Calientes van waar we de volgende dag MachuPicchu zullen bezoeken.

MachuPicchu is erg mooi, voordal door de bijzondere ligging hoog tussen de bergen. Voor een mooi uitzicht beklimmen we de berg WaynaPicchu, iets wat zeker de moeite waard was. ´s Avonds zitten we 5 uur in de trein terug naar Cusco. Wat een rampritje was dat. Moe maar voldaan komen we op dinsdagavond aan in Cusco.

 Op zaterdag zouden we samen met Ellen en Pepijn de Ausangate gaan lopen. De hele week heb ik getwijfeld of het verstandig zou zijn aangezien ik lichamelijk absoluut niet fit was (moe en diarree). Tijdens de tocht zouden we elke nacht boven de 4000 m slapen en het idee wederom last van verschijnselen van hoogteziekte te krijgen, stond me niet echt aan. Jose heeft gezegd dat hij denkt dat ik de tocht misschien niet zou halen gezien mijn toestand tijdens de Salkantay. John vertelde dat het de mooiste tocht is die hij ooit heeft gelopen. Ook vertelde hij dat als je eenmaal aan de tocht begon en het eerste plaatsje uit was, je helemaal niemand meer tegen zou komen.
Uiteindelijk besloot ik om het toch te gaan proberen. De eerste nacht zouden we namelijk in een plaatsje op 3800 m hoogte slapen (500 m hoger dan Cusco) en de tweede nacht op 4400 m, iets wat ik min of meer een geleidelijke steiging vond.
Na enig wikken en wegen besloten we de tocht zonder paardenman te gaan lopen. Dit betekende dat we tent, matje, slaapzak, eten voor 6 dagen, etc. zelf zouden gaan dragen en dat ik na de eerste nacht zou moeten beslissen of ik verder zou kunnen of terug zou moeten. De tocht zou 5,5 dag gaan duren.

De eerste nacht sliepen we in een plaatsje op 3800 m hoogte. De volgende dag begonnen we aan de tocht. Het was zwaar en warm en natuurlijk had ik weer een drukkend gevoel in mijn hoofd. ´s Nachts was het wederom erg koud en tot overmaat van ramp is onze brander en mijn beker en lepel uit de voortenten gestolen terwijl wij lagen te slapen. We werden wakker van het geluid maar helaas was het al te laat. Zonder brander konden we geen eten maken en zouden we de tocht dus niet kunnen lopen. We besloten dat 2 terug zouden gaan naar het plaatsje in de hoop daar een brander te kunnen vinden. Pepijn en ik gingen terug, vonden een brander en kregen op de weg terug naar boven gelukkig een stukje een lift van een auto en later van een paard. We zijn bijna 8 uur onderweg geweest. We begonnen in de sneeuw en ´s middags liepen we te zweten in de zon.

Gezien het feit dat we op zaterdag graag de wedstrijd van het Nederlands elftal tegen Rusland wilden zien (achteraf kun je je afvragen waarom..) besloten we te proberen de 5,5 dag durende tocht in 4,5 dag te lopen. Als de 5200 m pas goed zou gaan en we zouden elke dag vroeg opstaan, dan zou het in theorie moeten lukken. Vroeg opstaan was geen enkel probleem. Vanaf 18.00 uur was het donker en koud (elke nacht -10 graden Celcius) en als je het koud hebt duurt een nacht heel erg lang. We waren blij als om half zes eindelijk de wekker ging.

De tocht was zwaar maar echt super mooi! Het is ons zelfs gelukt om ´m in 4,5 dag te lopen. De 5200 m en 5100 m passen waren hoog en ik had ook echt geen stap harder moeten gaan lopen of ik was weer gaan hyperventileren. Als ik wat wilde drinken moest ik eerst 5 minuten stil staan voordat mijn ademhaling het toelietj een slok te nemen. Men zegt dat 1 op de 4 mensen last krijgt van hoogteziekte.. en laten wij nou net precies met z´n 4en de tocht hebben gelopen.. tja..
Allerlei soorten bergen zijn we tegengekomen en allerlei soorten vlaktes. We zijn over gesteenten, zand, moeras en gras gelopen (deze keer zaten we echt te hoog voor jungle). We hebben brokken ijs van de gletsjer zien en horen (onweergeluid) afbreken, zijn langs meren gelopen en twee keer langs thermale baden. Verder hebben we honderden lama´s gezien die, gek genoeg, allemaal naar een zelfde stuk op een berg lijken te lopen om te poepen zodat er vanaf daar een mini-lawine lamapoep naar beneden komt.

Ohja, sinds 2 dagen voor het einde van de tocht heb ik tintelingen in mijn grote teen als ik onder de bal van mijn voet druk en het is nog steeds niet over… maf he?

Op de een na laatste dag bleek dat we een verkeerd gasbusje hadden meegekregen waardoor we na halfgare pasta alleen nog maar snacks konden eten. Gelukkig hadden we er daar nog genoeg van maar toch is het maf ontbijten met crackers en chocola tijdens zo´n tocht. Op de laatste dag konden we in het dorpje eten. Hier hebben we met z´n allen het ´vlees´ uit ons eten gevist.. volgens mij was het in stukjes gesneden slagader wat ze er door heen hadden gegooid.

De laatste avond kwamen we weer wat mensen tegen. Ze waren bezig met het aanleggen van een weg. Wij kwamen over de heuvel gelopen en wilden na de heuvel ergens gaan kamperen. Ons werd geadviseerd een eindje verderop te gaan staan aangezien ze met dynamite in de weer waren om wat rotsen op te blazen. Een half uurtje later hoorden we twee flinken knallen en twee rookwolken. Zeker weten dat ze niet hebben gecheckt of dat er mensen over de heuvel kwamen.. maar goed dat wij een half uurtje eerder de heuvel al waren gepasseerd!

Tijdens de tocht zijn we 3 Israeliërs tegengekomen met een gids en een paardenman met 5 paarden. De eerste kerel ging met de gids na de eerste nacht terug. De tweede kerel hebben we de rest van de tocht eigenlijk alleen maar op het paard zien zitten en de derde kerel zat zo gauw als dat ze een pas over moesten op het paard. En ze hoefden nog niet eens hun eigen tas te dragen of hun tent op te zetten. Voelden wij ons even bikkels!

Het was echt een super mooie tocht en ik had ´m voor geen goud willen missen! Hij was zwaar maar zeker de moeite waard. De natuur was niet te beschrijven zo mooi en je loopt echt in de middle of nowhere. Behalve af en toe die Israeliërs zijn we helemaal niemand tegengekomen.

Twee nachten na de tocht werd ik ziek. Last van m´n hoofd, diarree, duizelig, moe… Gisteren heb ik de hele dag in bed gelegen en een paar keer was ik te duizelig om naar de wc te gaan. Vandaag ging het al weer iets beter en hebben we naar de optocht ter ere van Inti Raymi (eren van de zon) gekeken. Al om 8 uur ´s ochtends zaten we op de plaza voor de optocht die pas om 11.15 uur begon omdat er ander geen plaats meer zou zijn. Ik voel me nog wel slapjes en moe en zal de komende dagen nodig hebben om bij te komen, maar het gaat de goede kant op! Ik moet zeggen dat ik het idee heb dat een dergelijk ´dieet´ door geen Sonja Bakker kan worden evenaard en van zo´n tocht krijg je nog een goede conditie ook.

In vergelijking met mijn Zuid-Afrika reis is deze reis voor mij lichamelijk en geestelijk een heel stuk zwaarder, maar het land is zeker net zo mooi! Een beetje ziek zijn hoort er op dit continent, denk ik, gewoon bij.

PS. Het schijnt dat niet alle smsjes aankomen. Ik reageer op elk smsje, dus als je geen reactie hebt gehad, dan heb ik ´m niet ontvangen.

Leven in Cusco

Een met sneeuw bedekte bergtop raakt in de verte een wolk terwijl de bergen om ons heen bedekt zijn met velden in verschillende kleuren groen. De bergen zijn voornamelijk rond in plaats van spits en ogen kolosaal. We zitten in het gras in een wiland met een klei-achtige grond en horen volgens fluiten. Op de weg naar boven zijn we een jongen met zijn kudde schapen tegengekomen en verder helemaal niemand. De zon schijnt en we genieten… Op het moment dat we besluiten dat het tijd is om terug te gaan, horen we een diep gegrom.  We kijken elkaar aan en voegen daad bij woord, iets sneller dan anders het geval zou zijn geweest. We weten dat er beren in Peru leven, maar hebben geen idee in welk gebied. Het lijkt ons onwaarschijnlijk dat het een beer is geweest, maar het gegrom kunnen we geen van beiden thuisbrengen…
Het plaatsje waar we zijn heet Chinchero en heeft op zondag een grote markt met voornamelijk textiel. Als je daar als toerist rondloopt, heb je ineens een heleboel amiga´s en willen ze je uiteraard allemaal hun verkoopwaar laten zien (net als op elke andere willekeurige markt).
´s Ochtends zijn we in Ollantaytambo geweest, een plaatsje dat uiteraard ook bekend staat om zijn Inca ruïnes. Hier hebben we, net als de locals, gelunched bij een kraampje op de markt. Je krijgt dan voor 2,5 Soles (4 Soles = 1 Euro) een bord met rijst, 1 aardappel, saus en kip met bot. Best lekker!

Op zaterdag zijn we, met Suky en Nancy, naar Tipon geweest, na ´s ochtends uiteraard te hebben gevolleybald. Om de een of andere reden hebben de Inca´s hun bouwwerken eigenlijk overal boven op de berg gezet en omdat we wat later vertrokken waren, hebben we halverwege de tocht naar boven een taxi moeten nemen.
Om 18 uur is het hier namelijk pikdonker en dan wil je echt niet nog ergens halverwege op een berg staan. Precies om 18 uur stonden we, na af en toe een stukje te hebben gerend, dan ook weer onder aan de berg.
 De taxi zat al aardig vol dus moesten Jolien en ik in de bagageruimte. Boven aangekomen bleken de ruïnes erg mooi en stroomde er op verschillende plekken water naar beneden. Hier zit een mooi verhaal achter (iets met man, vrouw, bad, water en moeder aarde) wat ons is verteld door de jongen van een ´Cuyeria´, een restaurantje waar je, jawel, cavia kunt eten! In Peru is het heel normaal om cavia te eten dus dat wilden we wel eens proberen. Ik kan je vertellen dat het vooral heel veel bot is en verder het beste te vergelijken is met kipo. Het smaakte op zicht best ok.

Op straat kun je ook overal en nergens eten krijgen, zoals bijvoorbeeld alpaca. Alles is hier  eigenlijk van alpaca. Bij elke trui, sok of muts die ze je proberen te verkopen, zeggen ze dat het alpaca is, terwijl het 9 van de 10 keer helemaal niet waar schijnt te zijn. Ook alpaca hebben we gegeten en dit smaakt echt lekker!

Verder bestond de week uit Spaanse les, het voorbereiden en later ook uitvoeren van vrijwilligerswerk, kookles op woensdagavond en uitgaan op vrijdagavond. We zijn naar ´Mythology´ geweest, welke een soort van mix is van discotheek en kroeg. In het begin werd er salsa gedraaid en niet veel later top 40. Echt, je zou eens moeten zien hoe ze hier salsa dansen! Het ziet er echt leuk. We hebben een ´Cuba Libre´(rum cola) besteld en je krijgt dan een groot glas en hij is zo sterk dat je de cola nauwelijks proeft! Je betaalt hier 5 Soles voor, niet veel dus!

Vannacht om 5.30 uur worden Jolien, Suky en ik opgehaald en gaan we de Salkantay lopen. Dit is een vijfdaagse tocht welke eindigt in Machupicchu. We hebben al gehoord dat er een dag tussen zit waarin we 6 uur lang aan het afdalen zijn, dus dat beloofd wat! Het schijnt ´s nachts erg koud te zijn in de bergen en we slapen in tentjes, dus inmiddels zijn we van een muts, sjaal en handschoenen voorzien. We hebben er heel erg veel zin in! (en wiew!, ze zeggen dat we een keer pannenkoeken als ontbijt krijgen! Na een aantal weken 2x per dag rijst en ´s ochtends van die witte pitabroodjes te hebben gegeten, hebben we best zin in een keer wat anders! ).

PS. Ik heb niets meer van mijn tas gehoord en verwacht het eigenlijk ook niet.. Heb al meerdere verhalen gehoord van mensen over berovingen en dergelijke dus wat dat betreft mag ik blij zijn dat ze mijn tas ´gewoon´ in een restaurant gestolen hebben.

Cusco

Slapen is inspanning. De paardendekens welke me ´s nachts warm horen te houden, zijn zo zwaar als een vloerkleed, iets wat omdraaien tot een gevecht maakt. Bijna elke nacht glijden ze van het bed waarna de kou me wekt. Het gevolg hiervan is dat ik naar de wc moet. Ik ga naar buiten en loop de trap af naar de wc aan de andere kant van de patio. Enig denkwerk is vereist. De wc-rol moet mee, broekspijpen omhoog i.v.m. de altijd natte vloer door de lekkende wasbak, het gebruikte wc-papier  moet in de prullenbak en om de wc te kunnen doorspoelen moet een emmer water worden gehaald op de patio. Na 13.00 ´s middags is er namelijk geen water meer, soms houdt het al eerder op met stromen, soms later. Vanaf wanneer het er weer is, is me nog niet helemaal duidelijk. Gelukkig mag ik nog een paar uur slapen. 
Zoals gewoonlijk ben ik al voor de wekker wakker en rond 6.45 uur gaan we douchen. Gelukkig weten we nu dat je ook met warm water kunt douchen, iets wat we de eerste paar dagen niet wisten. In de meeste hostels en bij de familie in Nazca moesten we ook koud douchen dus zo raar keken we er niet van op. Het enige nadeel van koud douchen in Cusco is dat we hier op 3326 meter hoogte leven en de temperatuur ´s nachts de 0 graden Celcius nadert. Van een koude douche krijg je het dan dus ook echt steenkoud en centrale verwarming kennen ze hier natuurlijk niet.  

Na  het ontbijt beginnen we om 8 uur met Spaanse les. Eerst krijg ik van Giovana 2 uur grammatica- en vervolgens van Eleana 2 uur praktijkles. Dit laatste houdt in dat we samen met Jolien en haar lerares de straat op gaan naar bijvoorbeeld de markt of de dierentuin. Ook hebben we gezien hoe beelden van heiligen in optochten richting de cathedraal werden gedragen. Het geloof speelt hier een belangrijke rol en heel Cusco lijkt katholiek te zijn. 
De lessen zijn best vermoeiend. De leraressen spreken namelijk geen Engels en soms het je het gevoel een stortvloed aan nieuwe woorden over je heen te krijgen. Gelukkig gaat het tot nu toe best goed en kunnen we, met het nodige gehakkel van mijn kant, ´gewoon´ een gesprek voeren.

´s Middags om 13 uur is het tijd om te lunchen. Deze bestaat eigenlijk altijd uit soep en iets van rijst en aardappel. Hierna maken we vaak eerst ons huiswerk en gaan we daarna even de stad in, een vers vruchtensapje drinken bij ons vaste kraampje op de markt of even wat inkopen doen. 
Vandaag zijn we bij een project wezen kijken waar we vanaf deze week ´s middags gaan helpen. Het project is een soort van naschoolse opvang dat de armste kinderen uit het berggebied aan de rand van Cusco van eten voorziet en ze met verschillende bezigheden probeert te vermaken. Het maken van huiswerk en het leskrijgen in Engels gaan de voornaamste bezigheden van de kinderen zijn. Het is een nieuw project dus deze week zijn we vooral druk met het maken van een planning voor de komende tijd. Het is dan ook nog niet duidelijk of het project deze of volgende week van start zal gaan.

Om 19 uur is het tijd voor het avondeten wat uit precies hetzelfde bestaat als de lunch. Na het eten doen we meestal niet zo veel meer e nvaak gaan we redelijk vroeg naar bed.       

In het huis wonen best wel een aantal mensen en we hebben nog steeds niet helemaal door wie het allemaal zijn. Waarschijnlijk komt dit doordat er meerdere generaties in een huis wonen. Het zijn allemaal hele aardige mensen, maar ook zij spreken alleen Spaans, op John (oprichter FairPlay) en een paar andere vrijwilligers na.  Ook hebben ze een aantal konijnen en cavia´s (die eens in de zoveel tijd op het menu verschijnen), een kat met 2 jongen en 2 ranzige honden  waarvan een met 3 jongen. Randu schijnt af en toe te bijten en heeft een ranzige vacht en Shady doet zich soms te goed aan luiers en gebruikt toiletpapier.

Woensdagavond is er altijd kookles zodat je, als je wilt, Peruaans kunt leren koken. Het eten verschilt eigenlijk niet van datgeen wat Manchi (gastmoeder) maakt, maar het is wel heel gezellig. Alle leraressen en veel vrijwilligers zijn hierbij aanwezig. Afgelopen week zijn we met een aantal na het eten nog even de stad in geweest omdat het de laatste woensdag was van Maren (USA), een van de vrijwilligers. In een kroeg hebben we tussen de, over het algemeen, kleine Peruanen gedanst. 

Vrijdagavond zijn we met nog twee vrijwilligers, Suky en Nancy, de stad in geweest. Het was happy hour dus bestelden we een mojito. Normaal gesproken kan een glas alcohol bij mij ook al wel aanslaan, maar dit sloeg werkelijk alles! Ik moest echt zo hard lachen en ik heb geen idee waarom.  Waarschijnlijk is dit de invloed van de hoogte geweest. Door de hoogte kun je last krijgen van hoofdpijn, ben je sneller moe en ook veel eerder buiten adem. Dit komt omdat er op deze hoogte 30% minder zuurstof in de lucht zit dan bijvoorbeeld op een hoogte als dat Nederland ligt. Ik heb een paar keer even een soort van drukkend gevoel in mijn hoofd gehad maar over het algemeen krijg ik hier eerder hoofdpijn door de laagte dan door de hoogte. Ongelofelijk hoe vaak ik de eerste dagen mijn hoofd heb gestoten!

Op zaterdagochtend is er altijd volleybal waarbij weer alle leraressen en een aantal vrijwilligers aanwezig zijn. Het was erg leuk, maar ook erg warm. Zo gauw als de zon begint te schijnen, loopt de temperatuur namelijk op tot boven de 20 graden Celcius. Het is dus letterlijk een verschil van dag en nacht!

´s Middags hebben we met Suky en Nancy de bus gepakt naar Tambomachay. Vanaf hier hebben we 8 km de berg af gelopen, terug naar Cusco, langs 4 Inca ruines genaamd Tambomachay, Pukapukara (met geweldig uitzicht), Q´enqo en Saqsaywaman (door ons ´sexy woman´ genoemd).

                               
Zondagochtend  zijn we om 8 uur vertrokken naar Pisac, een plaatsje dat ook in ´the sacred vally´ ligt. Na een busrit van een uur hebben we de rest van de ochtend over de onwijs grote markt van Pisac rondgelopen. ´s Middags zijn we langs ruines 4 km de berg op gelopen (de meeste mensen nemen een taxi) en vervolgens 4 km de berg af. Dit was een behoorlijke inspanning want soms liep het aardig steil omhoog. Het was een avontuurlijke tocht…
Nancy en ik zijn (zij het enigzins met moeite) via een rotswandje een grot ingeklommen omdat we wilden weten welk beest daar in leefde en ik kwam er vervolgens, met m´n lompe bergschoenen, niet meer uit. Gelukkig was er een Peruaanse vrouw to the rescue en ben ik er toch weer heelhuids uitgekomen. Na dit overleefd te hebben, was Jolien zoek. Suky, Nancy en ik zijn helemaal  tot de top gegaan en weer terug, maar eenmaal weer beneden waren we nog steeds zonder Jolien.  In totaal zijn we haar 2 uur kwijt geweest doordat ze ergens een ander, onopvallend, pad was ingeslagen. Om de bocht heeft ze op ons zitten wachten en wij dachten dat ze al verder naar boven was gelopen. Vervolgens zijn we elkaar schijnbaar een paar keer misgelopen en heeft ze uiteindelijk op de top een taxi terug naar beneden genomen. We weten in ieder geval zeker dat onze namen inmiddels welbekend zijn bij iedereen die op dezelfde dag de berg heeft beklommen of is afgedaald aangezien we veelvuldig onze namen tussen de bergen hebben laten echo´en in de hoop dat de ander het zou horen.
Gelukkig is ook dit allemaal goed afgelopen en konden we vandaag weer gezond en wel aan een nieuwe week beginnen.                                                                                            

                          

Tas gestolen, Peruaanse televisie en ingewanden soep

In Huacachina hebben we gesandboard, super cool! Wel heel erg inspannend om zo´n inmense zandduin op te klimmen terwijl de lucht strak blauw is en je de zon voelt branden.

(Nog even over de fonteinen in Lima. Ik heb verteld dat er dus fonteinbedienden zijn en dus zijn er ook panelen met knopjes.. Dus wij dacht, dat is leuk! Toen we dus een paneel zagen staan met knipperende lampjes konden we het niet laten en zijn Ellen, Jolien en ik er naar toe gelopen. Steeds als de bewakers niet keken een stapje dichter bij het paneel.. Nou, er zaten verschillende knoppen op en toen we er naast stonden, hadden we zoiets van… en nu? Dus ik dacht, ik druk op de groene knop.. altijd beter dan rood, kan vast niet fout gaan. En huppa, de fontein ging uit! Haha, was heel grappig. Gelukkig ging ie ook vrij snel weer aan dus kregen we geen boze bewakers achter ons aan.)

Na Huacachina zijn we met de bus naar Nazca gegaan. Hier heb je de beroemde Nazca lines. Dit zijn lijnen gemaakt door de Nazca´s en ze stellen allerlei beesten voor. Gezegd wordt dat de afbeeldingen samen een kalender moeten voorstellen maar het gekke is dat je de afbeeldingen alleen kunt zien van grote hoogte. Wat die mensen bezielde om zulke inmens grote afbeeldingen te maken die ze zelf niet konden zien… dat vraag ik me nou echt af. En ik vraag me ook af hoe het kan dat die afbeeldingen nog steeds zichtbaar zijn..Misschien lopen er ´s nachts wel mannetjes die lijnen te trekken.. hehe, duidelijk dat ik het maar een raar verhaal vind met die lijnen.  Maar goed.. wij wilden natuurlijk met eigen ogen zien wat er nou zo bijzonder aan is. Gelukkig kun je twee afbeeldingen zien vanuit een toren en hoefden we niet met een duur vliegtuigje waar er om de zoveel tijd een van neerstort.
Wij met de bus er heen, de toren in, 2 afbeeldingen gezien, vastgesteld dat het gewoon een paar schrale lijnen zijn, de toren weer af en wachten….. In the middle of nowhere, alleen wat kale bergen en een hele hoop stenen met zand om ons heen keken we naar de lange weg welke langs de toren leidde. In de verte zagen we een hittewaas op het asfalt en de zon stond hoog aan de hemel. Ons was verteld dat er regelmatig bussen langs zouden komen welke je kon aanhouden. Het duurde even, maar toen kwam er eindelijk een bus aan… welke precies voor de toren een vrachtwagen (ook de eerste die passeerde) ging inhalen en ons daardoor niet zag. Gelukkig kwamen er op een gegeven moment mensen aan met een soort van pick up truck en mochten wij meeliften in de laadbak. We moesten wel bukken als we politie zouden zien en ja hoor… we passeerden een tolhuisje en een paar meter verder stond een politieauto en de agent keek mij recht aan! Wij plat in die bak en maar hopen dat hij ons niet achter na zou komen, maar dat bleek gelukkig niet het geval. Net buiten Nazca konden we uitstappen in een gebied met hutjes gemaakt van gevlochten stro matten en een hele hoop afval. Van daar zijn we terug gelopen naar het hostel en later naar een museum gegaan over de Nazca lines.

´s Avonds zouden we de bus pakken naar Cusco en gingen we eerst nog even in een restaurantje eten. En daar gebeurde het. Mijn tas werd gestolen! Alles zat er in.. fotocamera (nog geen 3 weken oud en super mooi), zonnebril, portomonnee met pinpas, creditcard etc., boek, geheugenkaartjes, usb-stick, Buff, vest en fleece trui, verrekijker, lader van m´n telefoon, headset, etc. ´s Middags hadden we een Nederlands stel gesproken waarvan ook de tas was gestolen dus hadden we nog geen 2 uur voor het voorval onze paspoorten in een tasje gedaan welke Jolien droeg. Wat een geluk!

Maar goed, hoe het gebeurde… Naast ons zat een stel en achteraf bleek dat ze er al een half uur zaten zonder iets besteld te hebben. Ik ging naar het toilet en Jolien lette op de spullen. Mijn tas lag zo dat ik er zelf amper bij kon dus zeker niet iemand anders.. dachten we. Jolien werd op de schouder getikt, ze keek om en nog geen seconde later weer voor zich. Ze lette ook op de deur van de toilet want er zat geen slot op. Ik kwam naar buiten, Jolien ging het toilet in en ik zag dat mijn tas weg was. Wat je dan allemaal voelt… dat is moeilijk te beschrijven. Ik liep onwijs boos door het restaurant heen en weer en was aan het schreeuwen dat mijn tas weg was en dat ik politie wilde. Vervolgens heb ik mijn ouders uit bed gebeld om onmiddelijk mijn passen te laten blokkeren. In die korte tijd stond er ook ineens een agent in het restaurant. Natuurlijk sprak hij geen Engels en ik geen Spaans dus dat gesprek ging niet al te best. Uiteindelijk kwamen er twee motoragenten bij en wij moesten naar het bureau voor aangifte. Op weg daar naar toe sprak een Peruaanse vrouw mij aan met de vraag of ik Duits sprak en of ze kon helpen. Haar man, een Duitser, was er ook bij en zij zijn met ons meegegaan naar het politiebureau. De bus naar Cusco konden we wel op onze buik schrijven aangezien het een paar uur duurde voordat de aangifte was gedaan. Ik moest een hele lijst met alle spullen maken en dan besef je je in eens hoe waardevol zo´n rugzak is. Zeker omdat ik er ook nog wat cadeautjes e.d. van vrienden in had zitten. Het echtpaar heeft ons echt geweldig goed geholpen en we mochten die nacht bij hun komen logeren. Zij wonen officieel in Duitsland en zijn op bezoek bij familie en willen uiteindelijk ook zelf hier weer gaan wonen. Ze vonden het voorval een kwalijke zaak voor de stad en wilden mij helpen met het terug krijgen van de tas dus er is heel wat werk van gemaakt. Gisteren zijn we met een interview op de regionale TV geweest en vandaag staan we in de krant. Vanmiddag gaan we als het goed is nog op gesprek bij de burgermeester. Degene die mijn tas vindt, krijgt een beloning van mij van 50 euro want dat zou de kans op het terug krijgen van de tas aanzienelijk vergroten zeiden ze. De waardevolle spullen zouden dan wel weg zijn, maar datgeen wat verder alleen voor mij waardevol is, zou ik dan misschien terug krijgen. Er is inmiddels al een anonieme tip binnen gekomen via het televisiestation en een paar families worden nu in de gaten gehouden. Ik ben benieuwd of alle moeite nog wat gaat opleveren!

We zijn ook nog weer in het restaurant geweest en we denken dat de bediening samen heeft gewerkt met het echtpaar naast ons. Het is namelijk onmogelijk dat het echtpaar, dat razendsnel verdween toen ik op het toilet zat, de tas heeft gepakt want dan zouden ze langs Jolien moeten en dat zou ze zeker hebben opgemerkt!

De familie is echt super aardig. Gister ochtend hebben we soep gegeten welke was getrokken van ingewanden en waar Inca mais in zat. Ze hadden ons geen vlees opgeschept omdat ze dachten dat we dat waarschijnlijk toch niet lekker zouden vinden.. gelukkig. Overal waar je hier soep eet zit namelijk het bot en alle verdere ellende nog aan het vlees.

Na 2 nachten bij de familie te hebben gelogeerd gaat er vanavond, om half twaalf, een bus waar nog plaatsen in vrij waren. De familie heeft ons veel van de cultuur en het leven hier laten zien, zoals een feest waarbij de aquaducten worden geëerd, buitengebied, etc.
Zondagochtend zullen we, na een ritje van 14 uur, in Cusco arriveren.

Busje komt zo..

Nog meer indrukken van Lima…
Ze kennen eigenlijk geen voetgangerslichten. Overal zie je zebrapaden, maar ze hebben eigenlijk geen betekenis. Afsnijden mag en het recht van de grootste (in het geval van voertuig, bus gaat voor auto) of meerderheid (in het geval van voetgangers) geldt.
Mensen die een woordje Engels kunnen, zoals ´Hello!´ of bijvoorbeeld ´Thank you!´, zeggen het in het voorbij gaan tegen je en kijken je daarbij soort van trots aan.
Iedereen schijnt mij hier nogal lang te vinden. Ze vertellen het me dan ook te pas en te onpas.
De mensen zijn erg vriendelijk. Zo gauw als je er uit ziet dat je niet weet waar je heen moet, komen ze naar je toe om je te helpen.
Ze kunnen hier heel erg slecht Engels. En ik kan, vooralsnog, heel erg slecht Spaans.
Toen we de bussen gingen regelen, stonden we op een gegeven moment op de hoek van een straat, niet wetende welke kant we op moesten. Er stopte een politiewagen waarvan alle ramen waren omgeven door gaas dus vroegen we hun maar om de weg. Ze zeiden dat we op een gevaarlijke hoek stonden en dus mochten we met z´n vieren op de achterbank. De deur kon amper nog dicht, maar het paste wel. Ze hebben ons bij de bus terminal afgezet en vanaf daar hebben we een taxi genomen naar de volgende. Veel van de taxi´s die hier rond rijden zijn super klein. Geen idee wat voor een soort auto´s het zijn..
We zijn naar een fonteinenpark geweest en daar staat de hoogste publieke fontein van de wereld. Ook was er een fontein waar je door heen zou kunnen lopen zonder nat te worden… dachten we.. Ellen, Jolien en ik gingen dat eens even proberen, maar het mannetje dat de fontein bediende (ja serieus, fonteinbediende is hier een baan en dan mag je leuk met je voeten op knoppen drukken zodat er steeds andere delen van de fontein gaan spuiten) zorgde er even voor dat wij natuurlijk steeds precies op de verkeerde plaats stonden. Drijfnat waren we! Het is inmiddels bijna 3 dagen geleden dat we hier waren en m´n kleren en schoenen zijn nog niet droog en beginnen inmiddels helaas ook te stinken. Niets aan te doen.. ze moeten nu eenmaal in m´n tas als we verder trekken..

Vanuit Lima hebben Jolien en ik de bus gepakt naar Pisco en Ellen en Pepijn zijn de andere kant op gegaan. Over een maandje zien we elkaar weer in Cusco. Onze bus zou om 12 uur vertrekken en er stond wel een bus maar ons werd verteld dat de bus 2 uur vertraagd was. Uiteindelijk konden we na 2 uur wachten plaatsnemen in de bus die er al die tijd stond. Waarschijnlijk was de bus om 12 uur niet vol genoeg om te rijden.. Na een goede 3 uur kwamen we aan in Pisco. Wat een ranzig hostel hadden we daar zeg! De pis lag in de badkamer op de vloer maar is wel door de eigenaar weg gehaald nadat we hem er op gewezen hadden. Ongeveer een jaar geleden is de helft van het plaatsje ingestort tijdens een aardbeving en volgens mij is er sinds toen niet veel veranderd. De kerkdienst wordt in een provesorische tent gehouden aangezien er alleen nog maar een toren staat en verder ligt er over veel puin. Ook stikt het er van de zwerfhonden. ´s Avonds hebben we ons te goed gedaan aan een hamburger van een kraampje en de consequentie hier van heb ik de volgende ochtend mogen aanvaarden. Ik had diarree..
Om 6.45 ging de wekker en om 7.15 werden we opgepikt voor het maken van een boottocht langs de ´Islas Ballestas´. We hebben ´s avonds niets anders kunnen vinden dan cake dus hebben we de hele dag door alleen maar cake gegeten. Met een boot zijn we langs de eilanden gevaren welke ook wel de ´Poor man´s Gallapagos´ worden genoemd. Er leven duizenden vogels op deze eilanden en ze liggen dan ook vol met vogelpoep. En geloof het of niet, maar de vogelpoep wordt bewaakt door twee mannen die ook nog eens op de eilanden wonen! Het zijn rotsachtige eilanden en je hebt er verder echt helemaal niets behalve dus duizenden vogels, zeeleeuwen en ongelofelijk veel vogelpoep. Ik kan je vertellen dat dat soms best wel stinkt. Een combinatie van de gevolgen van de hamburger en een slaaptekort maakten dat ik het op een gegeven moment wel mooi geweest vond met dat gehobbel op die boot en gelukkig gingen we toen ook min of meer terug.
´s Middags hebben we de bus gepakt naar Ica en vanaf daar een taxi naar Huacachina. De bus zou elk half uur gaan maar om half twee werd ons verteld dat de eerst volgende om half drie zou vertrekken. Het was goed drie uur geweest toen we vertrokken. Huacachina is een oase welke midden tussen immense zandduinen ligt. De temperatuur ligt hier een stukje hoger en we kunnen nu dus fijn op slippers lopen.

Als het goed is, staan nu de eerste foto´s online. Het uploaden kost wat tijd, maar hopelijk lukt het om er flink wat online te zetten!

Lima

Na een lange nacht en dag (een uurtje slaap op een te hard bankje op het vliegveld is niet zo veel) zijn we aangekomen in Lima, de op een na grootste woenstijnstad in de wereld. Eerst zat ik naast het raampje maar zonder armsteun. Ik kon dus niet opzij leunen want dan zakte ik in een gat. Vanaf Costa Rica had ik wel een armsteun maar begon de piloot om de haverklap in het Spaans te schreeuwen. Van slapen is het dus niet echt gekomen.

Ohw en de douane heeft ook nog onze sweet chili saus en blikje frisdrank afgepakt nadat ze met z´n 3en hard ´back check´ aan het roepen waren. Wat wilden die mensen zich graag belangrijk voelen zeg… die vent zei gewoon.. ´Your bag is mine!´ met zo´n vals glimlachje..

Met de taxi, die met een bordje met mijn naam klaar stond, zijn we naar het hostel gegaan. De weg had niet eens strepen en het idee is dan ook dat de er net zo veel banen zijn als dat er auto´s naast elkaar passen. Ook is het de bedoeling dat je rijdt als een gek en bij elke kruising toetert zodat men weet dat je er aan komt. Remmen doe je alleen als de ander echt niet voor je aan de kant gaat.

In het hostel aangekomen, wachtte mij een grote verrassing. Tot mijn verbazing zaten Ellen en Pepijn ons op te wachten! Totaal onverwacht en dus super leuk! We hebben gezellig bij gekletst en de dag er na zijn we Lima in gegaan. Jan Peter Balkenende schijnt ook hier te zijn en we denken dat er daarom zo veel ME rondloopt op sommige stukken. We hebben wat rondgelopen en lekker in een parkje gezeten. Hier wilde een meisje met me op de foto, waarschijnlijk omdat ik zo lang ben. Best grappig.

Als je ergens naar toe wilt kun je in een busje stappen, waar er hier echt tientallen van rijden. Ze zitten niet echt relaxt, maar zijn keigoedkoop. Je betaalt 1 sole en dat is ongeveer 25 eurocent. Om de haverklap staat het verkeer vast en dan toetert iedereen om het hardst. Er hangen ook best veel uitlaatgassen in de lucht.

Verder is het hier mooi weer, maar soms wel frisjes. Het ene moment voel je de zon branden en trek je je vest uit en het andere moment voel je de wind en trek je je vest maar weer aan. Het is hier dus een stukje minder warm dan bij jullie.

Zo gaan we even kijken hoe onze verdere week er uit gaat zien. Morgen willen we een bus pakken richting Cusco en we moeten nog even bepalen waar we precies onderweg een stop willen gaan maken.

———————————————–

Mijn nummer in Peru is +51 1 99 72 10 835.