Home sweet home

Na enkele luttele uren met wat vlieg-tuig het luchtruim te hebben gevuld zijn we in Nederland aangekomen. Van deur tot deur zijn we zo’n 24 uur onderweg geweest en ‘s avonds bij het slapen gaan was ik inmiddels al 36 uur wakker. De vlucht verliep prima, alleen door het tijdsverschil wordt je ritme enigzins overhoop gegooid. Zo kregen we om 2 uur ‘s nachts een lekker vettig Engels ontbijtje voorgeschoteld. Ik had min of meer het gevoel thuis te komen na een avondje stappen, maar dan anders.. ;)

In mijn vorige bericht ben ik nog enkele hoogtepunten vergeten te vermelden. Zo zijn we op zaterdagavond in Rio in een enigzins melige bui in een kerk beland waar we een volledige mis in het Portugees (zou net zo goed Chinees kunnen zijn ) hebben bijgewoond. Vlak voor het begin van de mis kwam er een vrouw naar me toe om te vragen of ik met een mooie groene cape om (alles is eco(logisch) in Brazilië) een stuk tekst wilde voordragen tijdens de mis. Het duurde even tot het tot haar door drong dat ik werkelijk helemaal niets van haar vraag begreep. Ook haar reactie daarop begrepen we niet.. die was namelijk  ‘muy bien’. :p

De golven bij Copacabana – beach waren echt super mooi! Groot, hoog en krachtig. Te vaak kon ik me niet staande houden, spoelde ik aan en lag ik als een schipbreukeling aan de voeten van een of andere willekeurige Braziliaanse kerel die me dan met een vermakelijke lach aankeek terwijl ik mijn best deed om zo snel mogelijk mijn bikini weer op z’n plaats te krijgen.
Ons idee was dat je achter de golven wel relaxt zou kunnen zwemmen. Vera en ik waagden ons aan ‘missie achter de golven zien te komen’ alleen bleek dit iets lastiger te zijn dan gedacht. Op een gegeven moment brak er een golf precies boven op onze hoofden en verdwenen wij in de golf. Eenmaal gevangen door de golf wisten we niet meer wat boven en onder was, maar het werd lichter om ons heen dus dachten we snel weer zuurstof te kunnen happen. Hoppa, daar kwam een volgende golf over ons heen en weer waren we ‘boven en onder’ kwijt. Na dit grapje zijn we maar weer braafjes op ons handdoekje gaan liggen.. er zitten grenzen aan de tijd die we zonder zuurstof kunnen.

Terug in Nederland belandde ik met mijn ouders op weg naar huis uiteraard meteen in de file. Inmiddels heb ik al meerdere kopjes koffie met een koekje gehad, heb ik een bruine boterham met kaas en een broodje kroket met mosterd mogen verorberen en komt nu de geur van eigen gebakken kruidkoek me tegenmoet. Home sweet home!
Na gisteravond bijna mijn neus en nek te hebben gebroken tijdens een übergezellige bbq in Enschede weet ik dat het niet uitmaakt of ik in Zuid-Amerika of Nederland ben.. overal loert gevaar en overal is het ‘Toute Partie’. Het leven is mooi!

Mijn OV-afhaalbewijs heb ik inmiddels in bezit en ik ben nog 2 weken vrij voordat ik aan mijn co-schappen ga beginnen. Het is nu tijd om Nederland onveilig te gaan maken! Hasta la boerenkool!

PS. De laatste foto’s staan nu online!