The flying Dutch girls

In mijn vorige bericht heb ik verteld dat we met de bus over de ´Death road` zijn gereden. Dit bleek achteraf niet het geval te zijn. Wat wel klopt is dat de bus over de weg reed welke door de ambassade wordt afgeraden. We hebben de `Death road` echter niet overgeslagen!

Sorry pap en mam, dit stuk wordt na het stuk over de alligator misschien iets te veel van het goede voor jullie…

Met z`n 13en zitten we in het busje en rijden we La Paz uit. Vier mannen, zes vrouwen, twee gidsen en een chauffeur. Het dak is volgeladen met mountainbikes. Aangekomen op de plaats van bestemming krijgen we een broek, jas, helm en handschoenen. De mountainbikes worden verdeeld en we gaan op weg naar de `Death road`, ´The most dangerous road of the world`.  We starten op 4700m hoogte.

Het eerste stuk is over asfalt. Met een noodgang vliegen we over de weg de berg af. Er zit een slag in mijn voorwiel. Ook in die van Jolien. ¨Fabrieksfout¨ zegt de gids, ¨alle fietsen hebben dat.¨ Ok. De remmen werken in ieder geval goed.

Dan komt er een stuk waarin we berg op moeten. Ik houd het tot op de helft vol. De combinatie van het nog herstellende zijnde van de koorts etc. deze week en de hoogte maken dat ik duizelig word. Ik moet afstappen en loop een stukje met de mountainbike in mijn hand. Het trekt niet echt goed weg en het tweede stuk moet ik in het busje. Ik baal.

Al snel komen we aan op de plek vanaf waar de `Death road` begint. We moeten aan de linkerkant van de weg fietsen zodat als iemand je wil inhalen dat aan de kant van de berg kan doen. De weg is slechts 3,2m breed en loopt langs steile afgronden van 600m diep.

Knetterhard gaan we naar beneden. Super gaaf! Nu weet ik weer waarom ik jaren geleden een mountainbike heb gekocht en ook waarom ik het op den duur in het vlakke, weilandige Nederland min of meer heb laten varen. Deze weg lijkt toen & nu te combineren. Het jeudige van toen met het lichtelijk onbezonnen van nu.

Nooit heb ik geweten dat ik zo ongelofelijk hard over een zand/kiezel/grindpad langs zulke diepe steile afgronden naar beneden durf te sjezen. Ik hang in bochten en voel me een volleerd downhiller. Wat een kick! Af en toe vraag ik me af waar mijn angst is gebleven en wat me in vredesnaam bezield. Ik ben veruit de snelste van alle vrouwen en Jolien is een goede tweede. Go Holland!

Af en toe maken we een fotostop. De gids vertelt dat op de plek waar we staan 6 jaar geleden een Italiaanse jongen met gronte snelheid rechtdoor is gevolgen, de afgrond in. Bij de volgende stop staat een gedenksteen voor 3 Israeliers. Verder staan er af en toe kruizen langs de weg voor mensen die met hun auto naar beneden zijn gestort. Er is zelfs een keer een hele bus de afgrond ingereden. Tegenwoordig rijdt er nauwelijks meer verkeer over deze weg.

Ik vind het echt een geweldige weg om over naar beneden te fietsen. Soms schiet de gedachte ¨Bonny, je fiets heeft handremmen¨ door m`n hoofd als de afgrond voor mijn gevoel toch wat gevaarlijk dichtbij komt. Op een gegeven moment vlieg ik uit de bocht.. aan de kant van de berg natuurlijk, anders schreef ik dit nu niet. Ik rijd ineensover nog meer en grotere losse keien en mijn fiets trilt nu zo hard dat ik de weg niet meer scherp kan zien. Ik denk er zeker van te zijn iets ge gaan breken, maar ik kom de weg weer op en kan zonder kleerscheuren weer verder. Vraag me niet hoe ik overeind ben gebleven.. geen idee.
Pap en mam, ik neem aan de berkant natuurlijk iets meer risico dan aan de afgrondkant hè

Aan het eind van de `Death road` zitten we nog maar op 1180m hoogte. Boven zijn we dik ingepakt tegen de kou begonnen maar gaandeweg hebben we steeds meer kleren uitgetrokken. Wat een warmte. We hebben tussen de 5 en 6 uur op de fiets gezeten, wat werd beloond met een frisse douche en een lekker buffet.

Op weg terug naar La Paz begint het ineens te sneeuwen! Daar zijn ze hier natuurlijk niet echt op berekend en verschillende busjes beginnen te glijden. Gelukkig hebben wij een busje met ´four wheel drive` en rijden wij lekker door. Wat een geweldige dag!

Nu zijn we al weer 4 dagen verder en zijn we inmiddels van La Paz naar Cochabamba gereisd. Over twee uurtjes verlaten we ook Cochabamba weer en reizen we verder naar Santa Cruz. Cochabamba ligt een stuk lager dan La Paz, wat aan de temperatuur ook goed te merken is. Verder is het een leuke stad en hadden we een kamer met kabeltv, joehoe! Het mag duidelijk zijn dat we daar van hebben genoten.