Home sweet home

Na enkele luttele uren met wat vlieg-tuig het luchtruim te hebben gevuld zijn we in Nederland aangekomen. Van deur tot deur zijn we zo’n 24 uur onderweg geweest en ‘s avonds bij het slapen gaan was ik inmiddels al 36 uur wakker. De vlucht verliep prima, alleen door het tijdsverschil wordt je ritme enigzins overhoop gegooid. Zo kregen we om 2 uur ‘s nachts een lekker vettig Engels ontbijtje voorgeschoteld. Ik had min of meer het gevoel thuis te komen na een avondje stappen, maar dan anders.. ;)

In mijn vorige bericht ben ik nog enkele hoogtepunten vergeten te vermelden. Zo zijn we op zaterdagavond in Rio in een enigzins melige bui in een kerk beland waar we een volledige mis in het Portugees (zou net zo goed Chinees kunnen zijn ) hebben bijgewoond. Vlak voor het begin van de mis kwam er een vrouw naar me toe om te vragen of ik met een mooie groene cape om (alles is eco(logisch) in Brazilië) een stuk tekst wilde voordragen tijdens de mis. Het duurde even tot het tot haar door drong dat ik werkelijk helemaal niets van haar vraag begreep. Ook haar reactie daarop begrepen we niet.. die was namelijk  ‘muy bien’. :p

De golven bij Copacabana – beach waren echt super mooi! Groot, hoog en krachtig. Te vaak kon ik me niet staande houden, spoelde ik aan en lag ik als een schipbreukeling aan de voeten van een of andere willekeurige Braziliaanse kerel die me dan met een vermakelijke lach aankeek terwijl ik mijn best deed om zo snel mogelijk mijn bikini weer op z’n plaats te krijgen.
Ons idee was dat je achter de golven wel relaxt zou kunnen zwemmen. Vera en ik waagden ons aan ‘missie achter de golven zien te komen’ alleen bleek dit iets lastiger te zijn dan gedacht. Op een gegeven moment brak er een golf precies boven op onze hoofden en verdwenen wij in de golf. Eenmaal gevangen door de golf wisten we niet meer wat boven en onder was, maar het werd lichter om ons heen dus dachten we snel weer zuurstof te kunnen happen. Hoppa, daar kwam een volgende golf over ons heen en weer waren we ‘boven en onder’ kwijt. Na dit grapje zijn we maar weer braafjes op ons handdoekje gaan liggen.. er zitten grenzen aan de tijd die we zonder zuurstof kunnen.

Terug in Nederland belandde ik met mijn ouders op weg naar huis uiteraard meteen in de file. Inmiddels heb ik al meerdere kopjes koffie met een koekje gehad, heb ik een bruine boterham met kaas en een broodje kroket met mosterd mogen verorberen en komt nu de geur van eigen gebakken kruidkoek me tegenmoet. Home sweet home!
Na gisteravond bijna mijn neus en nek te hebben gebroken tijdens een übergezellige bbq in Enschede weet ik dat het niet uitmaakt of ik in Zuid-Amerika of Nederland ben.. overal loert gevaar en overal is het ‘Toute Partie’. Het leven is mooi!

Mijn OV-afhaalbewijs heb ik inmiddels in bezit en ik ben nog 2 weken vrij voordat ik aan mijn co-schappen ga beginnen. Het is nu tijd om Nederland onveilig te gaan maken! Hasta la boerenkool!

PS. De laatste foto’s staan nu online!

Rio de Janeiro

Na met de boot vanaf Ilha Grande naar het vaste land te zijn gevaren, stuitten we op een taxichauffeur met snelle babbel. Hij wilde ons wel naar Rio (>2,5 uur) brengen voor 35 Reales (delen door 2.4 voor Euries) en ons bij ons hostel afzetten, terwijl de bus 28 Reales kostte waarmee je op de busterminal zou eindigen. Een mooi aanbod vonden wij en dus propten we ons in zijn bloedhete auto zonder airco maar met arko (alle ramen kunnen open). Vervolgens bood de goede man ons aan om, voor een paar Reales meer, de heuvel op te rijden waar Rio´s trots, Cristo, ons met open armen stond op te wachten. Hier zijn we in een aantal creatieve posities gezellig samen met Cristo op de foto gegaan.

Ook een favela tour stond op ons programma. Met een gids zijn we de wijken ingegaan waar de georganiseerde misdaad plaats vindt en dus de ´gezellige types´ en de wat minder bedeelden van Rio een huisje hebben. Ze zijn we efficient wat betreft de ruimte die ze nodig hebben om te bouwen want de een bouwt zijn huis gewoon boven op die van de ander. Het resultaat is hele rijen met gestapelde huizen in allerlei kleuren en formaten. Vuilnis lijkt overal op straat te liggen, maar volgens de gids ligt het wel enigzins georganiseerd. Volgens mij is het principe gewoon ´als er al wat ligt, keil je je eigen zooi er gewoon bij´. Ik moet toegeven.. er liggen inderdaad her en der bultjes met vuilnis met daar tussen een min of meer vuilnisloos stukje straat.. dus ja, dit zou je georganiseerd kunnen noemen. Wel is er een vuilnisophaaldienst waar we meerdere wagens van hebben zien rondrijden, dit omdat de overheid bang is voor een cholera-uitbraak in de stad.
Volgens de wet heeft een gebied met een bepaald aantal inwoners recht op een politiebureau. Zo ook een favela-wijk. Je zou denken dat de agenten hun handen vol hebben in een favela. Dat hebben ze ook.. met speelkaarten. Of een afstandsbediening. Elke favela heeft zijn eigen ´drugs-lord´ en het ´systeem´ in een favela laat het niet toe dat agenten zich buiten hun bureau bevinden. En dus vermaken de agenten zich binnen hun bureau.. met speelkaarten of een afstandsbediening.

Na de tour wilden we naar de wijk Santa Teresa. Met de kaart stonden we op straat te kijken welke kant we op moesten toen er een oud mannetje op ons afkwam die in die wijk bleek te wonen. Samen met hem hebben we de bus gepakt en zijn we een klein stukje door de wijk gelopen. Uiteraard hebben we ook enige geschiedenis van Brazilië mogen aanhoren.

Vandaag hebben we onze tijd in Rio, alsmede onze 4 maand durende reis, afgesloten met een dagje strandliggen en wel op Copacabana beach. Al binnen 5 minuten hebben ze een plastic zak van ons weten te jatten met daarin, moederziel alleen, mijn kaarslicht literatuur (Candelight voor insiders). Het betrof een slechte vertaling naar het Nederlands waar, vanzelfsprekend, menig Braziliaan een moord voor zou doen om in handen te krijgen.

Ik heb altijd geleerd dat ´een goede voorbereiding het halve werk is´ en dus ben ik vandaag al vast wat rood gekleurd (lang leve de Braziliaanse zon) zodat ik met een wit shirt en blauwe broek na 1/3 jaar Zuid-Amerika (hehe, klinkt lekker dramatisch zo ) alvast weer wat kan wennen aan datgeen wat men Nederlands noemt. Morgen tegen een uurtje of 2 ´s middags stappen we in het vliegtuig om de volgende dag rond diezelfde tijd op Schiphol te landen. Deze keer zal ik beter opletten zodat ik niet op sokken door een terminal hoef te rennen om vervolgens alsnog het vliegtuig te missen.

Als ik weer in Nederland ben, zal ik nog wat foto´s online zetten van al het moois dat we de afgelopen anderhalve week hebben mogen aanschouwen.

PS. Mam? Mag ik bij deze even een bestelling plaatsen? (A)
- kopje koffie met een koekje
- bruine boterham met kaas
- swirl very berry berry met extra nootjes
- broodje kroket met mosterd

Bounty.. niet in je mond, maar onder je kont

Meer dan 24 uur hebben we er over gedaan om naar het volgende eiland te hoppen, Ilha Grande. Hiermee hebben we precies het slechte weer ontweken en kunnen we nu weer lekker bakken op witte strandjes met palmbomen.

Gisteren hebben we het ware bountystrand in beslag genomen en hebben we de golfjes meester gemaakt met een mooi surfboard met Braziliaanse vlag. Heel chill! De tocht er naar toe was 6,1 km lang en hebben we, bikkels die we zijn, op slippertjes afgelegd.. berg op, berg af, glad, survival! Verder genieten we hier van ideale ontbijtjes met chocoladecake, loads of fruit en nog meer lekkers.

Kortom: We vermaken ons hier prima!! De zon schijnt al weer, dus we gaan weer even werken aan ons poepiebruine gelaatskleurtje

Ciao!

Beer & Vonny

Grenzeloos genieten!

Ruige zee. Hoge golven met witte schuimkoppen lijken van alle kanten te komen. Bij gebrek aan longboards liggen wij met shortboards in zee. Surfen. Echt super leuk om te doen, maar wel moeilijk met zo´n klein board. :p

We zitten op Ilha do Mel, een eilandje voor de kust van Brazilie. Binnen 5 seconden vanuit bed met de voetjes in het zand. :) Helaas zit het weer niet zo mee en trekken we daarom vandaag al weer verder en wel naar Ilha Grande, een eiland in de buurt van Rio de Janeiro. Jup, we doen aan eilandje hoppen.

De watervallen, waar we een paar dagen geleden zijn geweest, waren echt super gaaf om te zien. Echt heel groot en breed. Heel mooi! Drie dagen hebben we er ons vermaakt. Eerst een dag aan de Braziliaanse zijde en vervolgens twee dagen aan de Argentijnse zijde. Het lijkt er bijna op dat we stempels aan het sparen zijn in onze paspoorten.

Inmiddels staan er ook weer wat fotootjes online. Een kort berichtje deze keer, maar nu zijn jullie in ieder geval weer op de hoogte. Nu moet ik even m´n broek gaan opstropen want de zee staat nu zo hoog dat het hele strand verdwenen is en we moeten zo met de boot.

Hasta la pasta!

Hippe shit!

Na Cochabamba zijn we via Santa Cruz (koeiedarm aan m´n BBQ-steak!) en Corumba (chillen aan ´t zwembad) naar Campo Grande gereisd waar Vera zich, na 2 dagen ´in de wolken´ te hebben gezeten, bij ons heeft gevoegd.

Vanuit Campo Grande zijn we naar de Pantanal, het grootste draslandgebied ter wereld, gegaan voor een driedaagse tour. Kaaimannen, apen, slangetjes, piranha´s, wasbeertjes, armadillo´s en veel verschillende vogels (toucans, struisvogelachtigen, papegaaien etc.) hebben we met onze aanwezigheid de schrik op het lijf gejaagd. Een wandeling door de palmbomenbush, een boottripje, met banden op de rivier, een jeepsafari.. het stond allemaal op het programma. Het was er echt super warm en tussendoor hebben we eigenlijk niet veel anders gedaan dan verkoeling zoeken in de schaduw waar, o zo fijn, hangmatten hingen. Ook ´s nachts sliepen we in hangmatten, alleen zijn Jolien en ik de laatste nacht naar een tent verhuisd aangezien we ons, voor de zoveelste keer, niet lekker voelden. De tour was echt ´hippe shit´ en ´nice´!

Vanuit de Pantanal zijn we naar Bonito gereisd waar we gisteravond zijn aangekomen. Vandaag zijn we op mountainbikes naar een natuurlijk zwembad gefietst. Het komt er eigenlijk op neer dat je kunt zwemmen in een stuk rivier met hier en daar een lekker strominkje. Het water is zo helder dat je tot op de bodem kan kijken en er zwemmen tientallen karpers en andere vissen om je heen. Super relaxt!

Morgen pakken we de bus naar Foz do Iguacu, de grootste en breedste watervallen ter wereld volgens de Lonely Planet. Ook dit belooft weer ´hippe shit´ te worden! Jup, met een uitbreiding van enige Achterhoekse achtergrond is ook ´t taalgebruik weer naar een chill niveau gestegen

Poep ze!

Bonny & Vera

The flying Dutch girls

In mijn vorige bericht heb ik verteld dat we met de bus over de ´Death road` zijn gereden. Dit bleek achteraf niet het geval te zijn. Wat wel klopt is dat de bus over de weg reed welke door de ambassade wordt afgeraden. We hebben de `Death road` echter niet overgeslagen!

Sorry pap en mam, dit stuk wordt na het stuk over de alligator misschien iets te veel van het goede voor jullie…

Met z`n 13en zitten we in het busje en rijden we La Paz uit. Vier mannen, zes vrouwen, twee gidsen en een chauffeur. Het dak is volgeladen met mountainbikes. Aangekomen op de plaats van bestemming krijgen we een broek, jas, helm en handschoenen. De mountainbikes worden verdeeld en we gaan op weg naar de `Death road`, ´The most dangerous road of the world`.  We starten op 4700m hoogte.

Het eerste stuk is over asfalt. Met een noodgang vliegen we over de weg de berg af. Er zit een slag in mijn voorwiel. Ook in die van Jolien. ¨Fabrieksfout¨ zegt de gids, ¨alle fietsen hebben dat.¨ Ok. De remmen werken in ieder geval goed.

Dan komt er een stuk waarin we berg op moeten. Ik houd het tot op de helft vol. De combinatie van het nog herstellende zijnde van de koorts etc. deze week en de hoogte maken dat ik duizelig word. Ik moet afstappen en loop een stukje met de mountainbike in mijn hand. Het trekt niet echt goed weg en het tweede stuk moet ik in het busje. Ik baal.

Al snel komen we aan op de plek vanaf waar de `Death road` begint. We moeten aan de linkerkant van de weg fietsen zodat als iemand je wil inhalen dat aan de kant van de berg kan doen. De weg is slechts 3,2m breed en loopt langs steile afgronden van 600m diep.

Knetterhard gaan we naar beneden. Super gaaf! Nu weet ik weer waarom ik jaren geleden een mountainbike heb gekocht en ook waarom ik het op den duur in het vlakke, weilandige Nederland min of meer heb laten varen. Deze weg lijkt toen & nu te combineren. Het jeudige van toen met het lichtelijk onbezonnen van nu.

Nooit heb ik geweten dat ik zo ongelofelijk hard over een zand/kiezel/grindpad langs zulke diepe steile afgronden naar beneden durf te sjezen. Ik hang in bochten en voel me een volleerd downhiller. Wat een kick! Af en toe vraag ik me af waar mijn angst is gebleven en wat me in vredesnaam bezield. Ik ben veruit de snelste van alle vrouwen en Jolien is een goede tweede. Go Holland!

Af en toe maken we een fotostop. De gids vertelt dat op de plek waar we staan 6 jaar geleden een Italiaanse jongen met gronte snelheid rechtdoor is gevolgen, de afgrond in. Bij de volgende stop staat een gedenksteen voor 3 Israeliers. Verder staan er af en toe kruizen langs de weg voor mensen die met hun auto naar beneden zijn gestort. Er is zelfs een keer een hele bus de afgrond ingereden. Tegenwoordig rijdt er nauwelijks meer verkeer over deze weg.

Ik vind het echt een geweldige weg om over naar beneden te fietsen. Soms schiet de gedachte ¨Bonny, je fiets heeft handremmen¨ door m`n hoofd als de afgrond voor mijn gevoel toch wat gevaarlijk dichtbij komt. Op een gegeven moment vlieg ik uit de bocht.. aan de kant van de berg natuurlijk, anders schreef ik dit nu niet. Ik rijd ineensover nog meer en grotere losse keien en mijn fiets trilt nu zo hard dat ik de weg niet meer scherp kan zien. Ik denk er zeker van te zijn iets ge gaan breken, maar ik kom de weg weer op en kan zonder kleerscheuren weer verder. Vraag me niet hoe ik overeind ben gebleven.. geen idee.
Pap en mam, ik neem aan de berkant natuurlijk iets meer risico dan aan de afgrondkant hè

Aan het eind van de `Death road` zitten we nog maar op 1180m hoogte. Boven zijn we dik ingepakt tegen de kou begonnen maar gaandeweg hebben we steeds meer kleren uitgetrokken. Wat een warmte. We hebben tussen de 5 en 6 uur op de fiets gezeten, wat werd beloond met een frisse douche en een lekker buffet.

Op weg terug naar La Paz begint het ineens te sneeuwen! Daar zijn ze hier natuurlijk niet echt op berekend en verschillende busjes beginnen te glijden. Gelukkig hebben wij een busje met ´four wheel drive` en rijden wij lekker door. Wat een geweldige dag!

Nu zijn we al weer 4 dagen verder en zijn we inmiddels van La Paz naar Cochabamba gereisd. Over twee uurtjes verlaten we ook Cochabamba weer en reizen we verder naar Santa Cruz. Cochabamba ligt een stuk lager dan La Paz, wat aan de temperatuur ook goed te merken is. Verder is het een leuke stad en hadden we een kamer met kabeltv, joehoe! Het mag duidelijk zijn dat we daar van hebben genoten.

Wandelzweet, angstzweet en pampaszweet

La Paz is de hoofdstad van Bolivia en de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld (3660m). Het is tevens de grootste stad, qua omvang, van Boliva en wordt door ons als uitvalsbasis gebruikt.

Vanuit Sucre zijn we naar La Paz gereisd, een leuke stad waar je goed souveniertjes kunt shoppen. Na een paar dagen stad zijn we naar Copacabana gegaan van waar uit we de boot naar Isla del Sol hebben gepakt. Volgens de Inca´s is op dit eiland de zon geboren. Van het zuiden zijn we naar het noorden gelopen waar we hebben geslapen in een klein dorpje in een hostel aan het strand. De volgende dag zijn we via een route langs het strand weer teruggelopen. De zon scheen en het was een mooie route. Na nog een nachtje in Copacabana te hebben geslapen zijn we weer terug gegaan naar La Paz.

Na weer een paar dagen in La Paz te hebben doorgebracht zijn we met de bus naar Rurrenabaque gegaan. Godzijdank vlogen we terug!
Voor vertrek was het nog even wat gedoe omdat ze onze stoelnummers hadden gewijzigd en het een totaal andere bus bleek te zijn dan ons was beloofd. Een wisseling van busmaatschappij was het gevolg.
Een kleine 20 uur zijn we onderweg geweest en reden we over een weg waar een ´schietgebedje´ op zijn plaats is. We reden met een behoorlijke snelheid over een hobbelige en modderige weg langs afgronden van 600m diep. Ik zat naast het raam en soms kon ik de weg naast me niet meer zien. Alleen uit het feit dat we nog reden kon ik afleiden dat we met de banden nog op de weg zaten. Soms kwam er een tegenligger aan en moesten we een stuk achteruit. Hier en daar stonden er kruizen langs de weg en in de rivier zagen we een autoband voorbij drijven.
De weg staat bekend als ´Death road´ en is de ´most dangerous road of the world´. We wisten dat het advies van de ambassade was deze weg, als het even kan, te vermijden, maar we wisten niet dat de ´Death road´ bedoeld werd. Vandaar dat we samen met een Duitse jongen de enige toeristen waren en zelfs Bolivianen uit het raampje hingen op de ´Death road´.
Het heeft even wat angstzweet gekost, maar dit was het ook zeker wel waard. Wat een mooie route! Overal oerwoudgroen om ons heen en ik heb vogelnesten en een soort van mierennesten in bomen zien hangen. Op een gegeven moment kwamen er zelfs twee papegaaien overvliegen!

Ook in de bus viel er genoeg te beleven..
Wederom werd er een dvd van `Juanito` vertoond die ons met zijn grappen en domheid probeert te vermaken. Iets waar hij, wat ons betreft, geheel niet in slaagt en wat ons een `Juanitaanse` doofheid oplevert (Waarom staat het geluid toch altijd zo hard?). De rest van de mensen in de bus lijkt hem uiteraard weer geniaal te vinden. Niet alleen het `Juanito fenomeen`leverde bij ons verbaasde gezichten op…
De stoel voor mij werd gedeeld door moeder en zoon. Op een gegeven moment is moeder in gevecht met het raampje, probeert plaats te maken voor zoonlief die ze voor het open raam plaatst.. Ik kijk uit het raam en zie opeens een straal neerwaarts gaan.. Juistem! Zoonlief moest plassen!
Vervolgens begint het boven ons te druppen. Al snel zijn we er achter dat dit niet een van onze flessen is, maar het dak. De meneer van de bus wist echter te melden dat dit ´de structuur van de bus is´ en dat hij hier dus niets aan kan (of wil..) doen. Daar zaten we dan.. drup, drup.. nog 10 uur te gaan.. Gelukkig kregen we een paraplu te leen van een medepassagier welke we zo konden neerzetten dat de meeste druppels werden opgevangen.
Ook de plaspauze bleek verbazingwekkend geniaal. Hangtoiletten op een rij zonder deur er voor en kinderen mogen overal.. Ik moest er wel om lachen! Daarom dragen de meeste vrouwen hier dus een rok

In Rurrenabaque werden we gewekt door een wolkbreuk. Goede timing want we moesten op tijd opstaan voor een 3 daagse tour naar de pampa`s (savanne).

In het plaatsje heb je veel motortaxi`s en we waren het plaatsje nog maar net uit toen we een motorrijder op de grond zagen liggen. Hij was gewond aan zijn been, maar naar mij werd niet geluisterd en ze tilden hem op aan zijn been en legden hem in onze jeep om hem naar een kliniek te brengen. Ook al speelde enige taalbarrière misschien een rol, ik was behoorlijk verontwaardigd door de gang van zaken.

De jeep kwam terug en we konden verder. Uiteraard zaten we ook nu weer in een ´crappy´ jeep en moesten we om de haverklap stoppen om water uit een of ander poeltje in de radiator (??) te gieten.
Na een paar uur rijden gingen we verder per boot over een rivier. We zagen alligators, kaaimannen, roze dolfijnen, een soort van super cuy (zeg maar reusachtig grote cavia´s), flamigo`s, schildpadden, aapjes, paradijsvogels en andere mooie vogels.
´s Avonds zijn we in het donker nogmaals de rivier opgegaan en zagen we nog meer alligators. Overal om ons heen zagen we ogen oplichten. Elvis, onze gids, haalde op een gegeven moment een half jaar oude alligator de boot in. Cool om te zien.

De tweede dag zijn we met laarzen aan door de bush, blubber en water gaan banjeren op zoek naar anaconda`s. Op een gegeven moment vertelde Elvis dat de kans dat je niets vindt 98% is, maar niet veel later vonden we er twee! Een kleine en een grotere van bijna 3 meter! Ik heb de kleine om me nek gehad (ze stinken naar vis) en de grote vastgehouden (zwaar). Echt gaaf!

`s Middags hebben we relaxt in hangmatten gelegen met aapjes in de bomen om ons heen. ´s Ochtends was er zelfs een aapje het slaapvertrek ingekomen en heb ik ´s ochtends vroeg een grote aap (mix tussen oerang oetang en nog een aap) horen brullen.
Vervolgens zijn we gaan vissen en hebben we piranha`s en katvissen gevangen voor het avondeten. Na het vissen hebben we met wat mensen uit andere tourgroepen twee blote voeten teams gevormd en hebben we tot zonsondergang gevoetbald.

De volgende ochtend zijn we om 5.30 uur opgestaan om de zonsopgang te bekijken. Helaas was het wat bewolkt dus konden we de zonsopgang niet zien, maar we stonden daar wel mooi in het hoge gras met om ons heen oerwoudgeluiden. Aan tjirpende krekels en brullende apen geen tekort!

Na het ontbijt zijn we gaan zwemmen met roze dolfijnen. Inderdaad, in dezelfde rivier als waar de alligators en piranha`s in zwemmen. Het water is bruin dus je kunt niet zien wat er om je heen zwemt, best spannend! De dolfijnen zwommen op slechts een paar meter langs me heen en naast de boot lag gewoon een alligator! Ik vond het echt super cool!

´s Avonds waren we weer terug in Rurrenabaque en ben ik met de rest van de groep (een Nederlands en Australisch stel en een Zwitserse) naar een cocktailbar gegaan waar het `happy hour` was. Jolien voelde zich niet lekker en was gaan slapen. De volgende ochtend had ook ik diarree. Met het vliegtuig zijn we terug gevlogen naar La Paz en de rest van de dag heb ik ziek in bed gelegen. Diarree, duizelig, hoofdpijn, koorts.. noem het maar op. Gesprekken over `spetterpoep` en `liquid kek` zijn weer aan de orde van de dag. Nu gaat het weer wat beter. Gelukkig wordt de kans dat ik de komende weken nog een keer ziek word statistisch gezien steeds kleiner.

No hay problemas

¨No hay problemas¨ zijn de woorden welke we met grote regelmaat uit de mond van onze gids hoorden komen. De geloofwaardigheid van de woorden nam echter lineair af.

Van alle jeeps die we hebben zien rondrijden hadden wij de meest ´crappy´. Iets wat onze tour de meest avontuurlijke maakte van alle tours.

Na 2 dagen te hebben gesurft in Arica (Chili) zijn we naar San Pedro de Atacama gegaan van waar we een 3 daagse tour naar de Salar de Uyuni (Bolivia) hebben gemaakt. De groep was erg leuk en bestond naast ons uit een stel uit Ierland en drie meiden uit Schotland.

De eerste dag kwamen we langs een aantal meren met bizarre kleuren als groen en rood, hebben we in een thermaal bad gezeten en geisers en flamigo´s gezien. We sliepen boven de 4000 m waar het ´s nachts -15 graden Celcius was, maar flink wat lagen kleren en met z´n tweeen in een eenpersoonsbed zorgden ervoor dat we het niet koud hadden.

De tweede dag hebben we uren lang in de jeep door de woestijn gehobbeld en hebben we een ´stenenboom´, een actieve vulkaan (berg met rookwolk) en wat meren gezien. Om de zoveel tijd lag onze gids aan de wielen te sleutelen of moest de motorkap omhoog omdat de jeep dienst weigerde. Op een gegeven moment was de weg zo slecht dat we een stuk moesten lopen om onderaan de heuvel weer te kunnen instappen. 
´s Avonds kwamen we als laatste aan op het overnachtingsadres welke om de een of andere reden min of meer vol zat. Het gevolg was dat Jolien en ik een slaapplaats kregen in een vochtig hok dat voorheen in ieder geval niet als slaapkamer diende. We kregen zo weinig te eten dat de hele goep na het avondeten nog honger had. Het was zelfs zo erg dat we de restjes van een andere tourgroep hebben opgegeten.

De volgende ochtend stonden we om 5 uur op omdat we om 6 uur zouden vertrekken om de zonsopgang op de zoutvlakte te zien. Tegen half zeven liet onze gids zijn gezicht pas zien. De zon was inmiddels al aardig aan het opkomen en het was ons duidelijk dat we de zonsopgang op de zoutvlakte zouden missen. Natuurlijk vroegen we onze gids waarom we nog niet onderweg waren. Zijn antwoord: ¨Ik was moe en wilde slapen.¨ Ongelofelijk toch dat hij gewoon te lam was om op tijd zijn bed uit te komen?! Maar ach.. eerlijk is hij in ieder geval wel.

Uiteraard duurde het nog even voordat we konden vertrekken omdat onze jeep er geen zin meer in leek te hebben. Ik heb een auto nog nooit zoveel herrie horen maken en was eerlijk gezegd een beetje bang dat hij zou ontploffen. Ik was niet de enige en uiteraard begon de motor te lopen op het moment dat we voor de zekerheid toch maar wilden uitstappen.
Na een paar minuten rijden kwamen we een jeep tegen die moest worden gejumpstart. Met onze brakke jeep zouden we dat wel even doen, dus huppa, bumper tegen bumper en gassen maar! Een manier van jumpstarten die ik ga onthouden!

Met een, voor ons, te grote snelheid hobbelden we over de zandpaden en af en toe kwamen we zelfs los van de bank en kwamen de achtersten met hun hoofd tegen het dak. We vroegen hem snelheid te minderen, maar hij luisterde niet echt en het volgende moment lag de jeep bijna op z´n kantje. Hij was in een kuil gereden en de jeep hing helemaal scheef. We schrokken ons te pletter!

Wederom klonken de woorden ´no hay problemas´. Uhuh, tuurlijk. Een andere jeep kwam erbij, de gids zei ¨een paar minuten en dan kunnen we verder¨en vervolgens besloten ze dat ze planken en stenen moesten halen en vertrokken ze, zonder iets te zeggen, ons achterlatend in de kou op de zandvlakte. Na een half uur kwamen ze pas terug en reed ook de tweede jeep zich vast in een poging de onze los te trekken. Uiteindelijk lukte het toch en konden we weer verder.

We reden een paar uur lang over de zoutvlakte. Tot in de verste verte was alles wit. Een zonnebril kwam erg goed van pas! We zijn naar een ´eiland´ vol enorm grote cactussen gereden, naar een soort van werkgebied met zoutheuveltjes waar uiteindelijk zout voor consumptie van wordt gemaakt en naar een plaats waar roestige oude treinen staan.

Het was ondanks alles een hele mooie en gezellige tour en zeker de moeite waard. Wat een bizarre en mooie natuur!
De volgende dag zijn we van Uyuni naar Sucre gegaan, een busritje van 10 uur. Sucre is de voormalige hoofdstad van Bolivia. De plaza is erg mooi, maar je kunt er als toerist helaas niet rustig zitten. Om de haverklap komen er kinderschoenpoetsertjes en bedelaars naar je toe. ´s Avonds zaten we in een café naast het open raam en continue komen er kinderen om geld vragen. En daar zat ik dan met m´n milkshake.. Bolivia lijkt zo op het eerste gezicht hipper dan Peru maar aan de andere kant ook armer. Ik vind het erg sneu dat kinderen al op zo´n jonge leeftijd moeten bedelen of schoenenpoetsen. Al vanaf een jaar of vier houden ze hun handje op en sommige schoenpoetsertjes zijn amper acht jaar oud. Vanavond vertrekken we naar La Paz waar we, als het goed is, 14 uur later zullen aankomen. Ik hoop daar minder bedelende kinderen tegen te komen, maar of deze hoop realiteit zal worden??

Verder is Sucre wel een leuke stad. Het is hier lekker weer en we hebben een mooi terrasje gevonden met uitzicht over de stad.
Een schoenmaker op straat heeft met een lapje leer, wat lijm en een prehistorische naaimachine het gat in mijn schoen weten te maken dus als het goed is houdt die het nog tot Rio de Janeiro vol. Met maat 40 is het hier namelijk onmogelijk om nieuwe schoenen te kopen aangezien niemand hier een grotere maat dan maat 39 lijkt te hebben! Tja, ze leven hier nou eenmaal niet op grote voet..

Oase & aardbeving

De rit van Cusco naar Arequipa heeft zo´n 12 uur geduurd. Onderweg maakte de bus op een gegeven moment vliegtuiggeluiden en moest er een band worden verwisseld, wat natuurlijk voor enig oponthoud zorgde. Bussen stoppen regelmatig ergens in the middle of nowhere om mensen in en uit te laten. Zo kwam er deze keer een vrouwtje die gebraden vlees wilde verkopen de bus in. Ze ging naast me staan, liet haar verkoopwaar op mijn armleuning en die aan de andere kant van het gangpad rusten en begon uit te pakken. Het verkopen kon beginnen alleen zat het vlees aan bot wat nog in stukken gehakt moest worden. Het mes werd tevoorschijn gehaald en ze begon te hakken… in de rijdende bus! Stukjes vlees vlogen in het rond en ze heeft er zeker een half uur gestaan met d´r stinkvlees!

Aangekomen in Arequipa hebben we eerst 2 dagen de stad bekeken en onze antibioticakuur afgerond. Vervolgens hebben we de bus gepakt naar Cabanaconde, een klein plaatsje met een kerk met luidsprekers zodat ook iedereen die niet naar de kerk komt de mis kan volgen. Vanuit dit plaatsje zijn we afgedaald naar een oase in de Colca Canyon. Deze kloof is twee keer zo diep als de Grand Canyon in de USA en de op één na diepste canyon ter wereld. De tocht naar beneden ging over een rotsig pad met heel erg veel losse keien. Een feest voor je enkels.

De oase was echt super mooi! Zwembaden, palmbomen en veel groen gaven ons het gevoel in een paradijsje te zijn beland. We sliepen die nacht in een bamboehutje met een dak van palmbladeren, echt geniaal! Midden in de nacht ging opeens onze deur open en scheen er een man met z´n zaklamp naar binnen (in de oase hebben ze geen elektriciteit). Hij kwam vragen of we een muildier wilden voor onze tocht terug naar Cabanaconde. We lagen te slapen dus het duurde even tot het tot ons doordrong wat hij precies bedoelde. Het is toch ook te maf als je daarvoor ´s nachts in je hutje wordt wakker gemaakt?!

De volgende ochtend hebben we eerst nog lekker aan het zwembad gelegen. Ons hutje stond praktisch naast het zwembad, erg relaxt! ´s Middags zijn we aan onze tocht terug naar boven begonnen. We waren wederom de enigen met backpack die geen gebruik maakten van een muildier, paard, ezel of lama. We moesten 1000 m stijgen en het was echt bloedheet dus we waren blij toen we weer boven waren.

´s Nachts werden we opeens wakker geschud door… een aardbeving! Mijn bed was behoorlijk aan het schudden, ik werd wakker, zei tegen Jolien dat het een aardbevind was, we kwamen ons bed uit, liepen naar de deur en toen hield het pas op met beven.
In eigenlijk alle dorpen worden de huizen gemaakt van leemstenen en zijn dus niet echt stevig. Vandaar ook dat in Pisco, een plaatsje waar we eerder zijn geweest, het halve dorp is ingestort door een aardbevind vorig jaar.
Gelukkig was er verder niets te zien en stond alles nog overeind. Het schijnt een aardbeving te zijn geweest met een sterkte van 6.1 op de Schaal van Richter.

Na deze korte nacht zijn we terug gegaan naar Arequipa na een stop te hebben gemaakt in Cruz del Condor. Hier hebben we condors zien opstijgen en mannetjes ontweken die ons steeds wilden laten betalen omdat we in het gebied van de Colca Canyon waren en nu de condors wilden zien. Echt belachelijk dat je ineens moet betalen als je het gebied weer uitgaat. Niet zo gek dus dat wij en een aantal andere backpackers hier geen zin in hadden.

Op weg terug naar Arequipa hadden we wederom pech met de bus en moest er weer een band worden verwisseld. In de bus draaien ze vaak hele slechte films of een of andere comedyshow welke door toeristen niet als comedy gezien wordt. De tv negeren is echt ongemogelijk.. niet te geloven hoe hard ze het geluid altijd zetten!

Vandaag zit zo´n beetje alles in Arequipa dicht in verband met stakingen. In het hele land wordt er gedemonstreerd. Leuzen als ¨het volk aan de macht¨ en ¨meer werk¨ worden uit volle borst in de rondte geroepen. De enkele winkel die open is heeft de deur/traliehek half dicht zodat, mochten er rellen ontstaan, ze de boel meteen kunnen sluiten. Op de plaza staan dan ook een aantal politiemannetjes klaar, maar lang niet voldoende om tegen de enorme hoeveelheid demonstranten iets te kunnen beginnen.
We hebben groepen met autobanden (we denken om in de fik te steken) en stokken voorbij zien komen dus we zijn benieuwd wat dat verder nog brengt.

Als het goed is, zijn de stakingen morgen weer voorbij. Dat moet ook want wij willen morgen om 6 uur ´s ochtends Peruaanse tijd (in Nederland is het 7 uur later dan hier) met de bus richting Chili. Vanaf morgen is mijn Peruaanse nummer dan ook niet meer bereikbaar en zal ik mijn Nederlandse nummer weer gaan gebruiken voor sms.

Buiktyfus en infuustrauma

Na maandag de hele dag in bed te hebben gelegen en dinsdag een betere dag te hebben gehad, ging het woensdagochtend weer slechter. Gezien het feit dat ik al sinds zondagnacht diarree had en ik me erg slecht voelde, besloten we dat we een dokter gingen bezoeken. Ook Jolien zou zich laten checken. Ze voelde zich niet zo slecht als ik en heeft niet in bed gelegen, maar had ook sinds zondagnacht diarree en onder het motto ´nu we er toch zijn..´

Na bloed te hebben laten afnemen en in een potje te hebben gepoept (lukte eerst niet dus moest de volgende dag alsnog, bah) bleek dat we besmet waren met Salmonella typhi, de veroozaker van buiktyfus. Het gevolg hiervan was dat we moesten worden opgenomen. Een infuus met antibiotica en vocht zou ons weer op de been moeten helpen.

Ik had het idee dat ik de laatste weken door het me slecht voelen en de tochten wat was afgevallen en dus vroeg ik om een weegschaal. Tot mijn grote schrik weeg ik nog maar 63 kg met mijn 1.84m en ben ik sinds mijn vertrek uit Nederland zeker 5 kg kwijt geraakt. Helaas had de Salmonella me ook iets harder te paken dan Jolien en speelden de uitdrogingsverschijnselen en vermoeidheid me parten.

We lagen in de San Jose Clinic welke een prive kliniek is. In het ziekenhuis werkt een Duitse arts en verder een hoop Peruanen. Volgens Peruaanse maatstaven is het een goed ziekenhuis, maar hij voldoet niet aan de Nederlandse standaard. Het is verder wel een prima ziekenhuis.

Het prikken van het infuus was echt een ramp. Drie verschillende verpleegkundigen hebben me vier keer moeten prikken voordat het lukte. Uiteindelijk wist er één een babynaald, 2 uur na die van Jolien, in één van mijn aderen te prikken. En het deed pijn.

De volgende dag mocht ik internet gebruiken en omdat ze vergaten me weer op te halen, besloot ik zelf terug te gaan naar de kamer. Op de 6e verdieping kon ik niemand vinden en ook op mijn ´Hola´ werd niet gereageerd dus riep ik vol goede moed de lift. De lift gaat open, ik wil mijn rolstoel naar binnen duwen, maar die zit binnen no time vast tussen de dichtgaande deuren. Uiteindelijk staat de rolstoel in de lift, maar voordat ik er zelf met mijn infuuspaal bij kan gaan staan, gaan de deuren dicht. Gelukkig gaan ze weer open voordat de lift weg is en weet ik me, na wat gepruts, met m´n paal naast de rolstoel te wurmen. De lift uitgaan in m´n eentje met roelstoel èn infuuspaal was al net zo´n gevecht als de lift ingaan en helaas leverde dit bloed in m´n slangetje op. Met je infuushand kun je namelijk niet echt kracht zetten, dat voel je ook wel.
Het was de 2e keer dat ik bloed in m´n slangetje had en dat moet dus uit omdat het infuus dan niet meer door loopt. Mijn infuus stopter er helaas sowieso om de haverklap mee.
Maar goed, het bloed werd er uitgehaald en een beetje vocht met de injectienaald opgezogen om het infuus door te spuiten. Dat doorspuiten doet elke keer best wel pjin, maar dit sloeg werkelijk alles. Het infuus bleek door mijn bloed nogal verstopt te zitten en er was nogal wat kracht nodig om door te spuiten. Het vlocht vloog door het infuus mijn bloedvat in welke ik zag opzwellen zoals ik nog nooit een bloedvat heb zien opzwellen. Ik schoot de lucht in van de pijn en de verpleegkundige zei wel een keer of 20 ´sorry´. Wat een pijn, niet te beschrijven gewoon! Mijn infuustrauma was een feit.

Vanaf nu hoefden ze alleen nog maar naar mijn hand te kijken of ik trok ´m al weg. Drama natuurlijk, toen het infuus wederom verstopt zat. Deze keer zat het nog erger verstopt met allemaal bolletjes bloed en na een aantal mensen aan m´n bed te hebben gehad, werd besloten dat m´n infuus er uit mocht en dat ik over zou gaan op tabletten. Ik kan ze niet slikken dus werden ze verpulverd, wat echt keiranzig is. Maar goed, ze helpen..

Na 2 nachten mocht Jolien naar huis en ik mocht, zaterdag, na 3 nachten vertrekken. Vooral ik moest het nog even rustig aandoen en dat zal ik nu ook echt proberen te doen. In plaats van afgelopen weekend zullen we nu aankomende woensdag verder reizen naar Arequipa.